Four Brothers at the Same Table / Aynı Sofrada Dört Kardeş ( EN-TR)

Sometimes in life, I come across moments that inevitably make one long for the past. Even hearing a child's laughter while walking down the street, encountering the melody of an old song as you pass a shop, or smelling a scent etched in your memory for years, can open the door to childhood memories. At that moment, we stop time with our thoughts.

Bazen hayatta öyle anlara denk geliyorum ki; insan ister istemez geçmişe özlem duyuyor. Gündelik hayatımızı yaşarken, sokaktan geçerken bir çocuk kahkası duymak, bir mağazanın önünden geçerken eski bir şarkının melodisine rastlamak ya da yıllardır hafızana kazınan bir kokuyu yeniden hissetmek bile insanlara çocukluk hatıraların kapısını aralatıyor. İşte o an düşüncelerimizle zamanı durduruyoruz.

We are four siblings. We all have different professions; three of my siblings live in the same city. I live separately in Antalya. But we all sat at the same table. We received the same love. We listened to the same father's advice. We watched the raindrops falling from the same window. But as we grew up, life presented us with different stories. My eldest sister was the oldest. The eldest child doesn't always get to fully experience childhood. She spent a large part of her childhood constantly trying to keep her siblings together and protect them. Perhaps she even started learning what it meant to be an older sister at a very young age. For her, responsibilities came before toys. She had to protect her siblings, be a role model for them, and act selflessly when necessary. That's precisely why she seemed stronger than us when she grew up.

Biz dört kardeşiz. Hepimizin meslekleri farklı, üç kardeşim aynı şehirde yaşıyor. Ben onlardan ayrı Antalya şehrinde yaşıyorum. Ama hepimiz aynı sofraya oturduk. Aynı sevgiyi gördük. Aynı babanın öğütlerini dinledik. Aynı evin penceresinden yağan yağmurların yere düşen damlalarını seyrettik. Ama hepimiz büyüdüğümüzde hayat bize farkı hikayeler sundu. İçimizde en büyük ablamdı. Büyük çocuk her zaman çocukluğunu tam olarak yaşayamaz. Çocukluğunun büyük bölümünü sürekli olarak kardeşlerini toparlamaya onları korumaya yönelik yaşamıştır. Belki de küçük yaşlarda bile abla olmayı öğrenmeye başlamıştı. Onun için oyuncaklardan önce sorumluluklar ön plana çıkardı. Kardeşlerini korumak, onlara örnek olmak ve gerektiğinde fedakar davranmak zorunda kalırdı. Tam da bu sebepten büyüdüğünde bizden daha güçlü görünürdü.

My older brother, the second sibling, learned to maintain balance in life. He didn't shoulder the biggest or the smallest responsibilities. He had time to create and direct his own life. He was very good at competing when necessary, adapting to his surroundings, and stepping back when appropriate. I can say that by living this way, life taught him flexibility.

İkinci kardeş yani benim abim, hayatın dengesinde kalmayı öğrendi. Sorumlulukların ne en büyüğünü ne de en küçüğünü taşırdı. Kendi hayatına yer açmak ve yönlendirmek için zamanı vardı. Gerektiğinde rekabet etmeyi, çevresiyle uyum sağlamayı ve yeri geldiğinde geri planda kalmayı çok iyi yapardı. Böyle yaşayarak hayat ona esnek olmayı öğretti diyebilirim.

And the third sibling, that is me... I was the second most beloved child, the source of much joy in the house. I listened to my elders, talked and joked with them. I also occasionally mentored the younger ones. I didn't have many responsibilities. I was on the path to becoming independent. Although my voice was low, I was one of the most observed. I preferred to understand and listen to people. I started learning to maintain peace in the environment at an early age. However, I was one of the most sought-after siblings for all the errands. Although this bothered me, I was learning to read life. Being a part of all the laughter and jokes made me happy. Even though I was the one who gave my mother the most trouble and annoyed my father the most, I continued my life with a behavior that never compromised the joy of the house.

Ve üçüncü kardeş, yani ben... Evin en neşe kaynağı olan ikinci en çok sevilen çocuk konumundaydım. Büyüklerimi dinler, onlarla konuşur ve şakalaşırdım. Küçüklere de arada rehberlik ederim. Çok fazla sorumluluğum yoktu. Özürlüğüme açılan yolda yürüme eylemindeydim. Sesim az çıksada en çok gözlenenlerden biri oldum. İnsanları anlamayı onları dinlemeyi tercih ediyordum. Ortamın huzurunu korumayı erken yaşta öğrenmeye başlamıştım. Gel geleyim tüm ayak işlerinde en çok aranan kardeşlerden biriydi. Bu beni her ne kadar rahatsız etsede hayatı okumayı öğreniyordum. Tüm kahkahaların ve şakaların ortasında alet olmak beni neşelendiriyordu. Annemi en çok uğraştıran ve babamı en çok kızdıran biri olmama rağmen evin neşesinden ödün vermeyen bir davranışla hayatımı devam ettiriyordum.

The youngest sibling is my brother. He was the luckiest sibling, the last one to join our family. Most of the time, everyone's attention was on him. He was always more protected and loved. The rules at home didn't apply to him because he was smaller and more adorable. With the experience and wisdom of his older siblings, he overcame many burdens without difficulty. Of course, being the youngest had its challenges. He had to work very hard to get his own decisions accepted, and he succeeded in that. While there's no discrimination between siblings, the eldest was our leader. The middle sibling was the one who kept our lives balanced and ensured harmony between both sides. I, on the other hand, was the one who could clearly see good and bad, right and wrong. I inherited pieces of my mother's love and helpful spirit, and my father's discipline and authoritarian attitude. I was the first to open the door to freedom. I was raised to be someone who tried to do things independently, asked for help from my siblings when necessary, and memorized what I learned.

En küçük kardeş, benim kardeşim. Ailemize en son katılan en şanslı kardeşimdi. Çoğu zaman ailede herkesin ilgisi ondaydı. Hep daha fazla korundu ve daha fazla sevildi. Evdeki kurallar kardeşim için uygulanmazsı. Çünkü daha küçüktü ve sevimliydi. Büyük kardeşlerin tecrübesi ve deneyimiyle, birçok yükü zorlanmadan atlattı. Tabi küçük olmanın da zorlukları vardı. Kendi kararlarını kabul ettirebilmek için çok fazla çaba harcaması gerekiyordu. Bu konuda başarılı da oldu. Kardeşler arasında herhangi bir ayırım yapılmaz ama, en büyüğümüz bizim liderimizdi. Ortanca kardeş hayatımzı dengede tutmayı ve her iki tarafında uyum içinde olmasını sağlatan taraftı. Ben ise, iyiyi ve kötüyü yanlışı ve doğruyu net görebilen bir yöndeydim. Annemin sevgisinden ve yardımlaşma ruhundan, babamın disiplin ve otoriter tavrından birer parça kişiliğime koymuştum. Özgürlük kapısını ilk aralayan bendim. Kendi işimi kendim yapmaya çalışan yetmediğinde kardeşlerinden yardım alan ve öğrendikten sonra onu hafızama kaydeden biri olarak yetiştirildim.

Years pass, and the gray hairs on our parents' heads grow more. And on holidays, we still sit together at the same table. On that day, no one thinks about whose toys are more numerous, whose grades are better, or who is more successful. The only thing we remember is the unforgettable feeling of peace and harmony that comes from growing up together.

Ve aradan yıllar geçer, anne ve babanın saçlarına düşen aklar çoğalır. Ve bayramlarda biz yine aynı sofrada bir arada otururuz. İşte o gün kimsenin aklına kimin oyuncağı daha fazlaydı. Kimin dersleri daha iyiydi. Kim daha başarılıydı konuları gelmezdi. Hatırladığımız tek şey, birlikte oturduğumuz sofra ve birlikte büyümenin verdiği huzurun unutulmaz tarifiydi.