ผีเสื้อแสนสวย

เป็นโรคเบื่ออาหาร แต่แปลกอ้วนเอ๊า..... อ้วนเอา 555 ตื่นเช้ามาก็คิดกินอะไรดีแว้.... เป็นปัญหาโลกแตกทุกวัน บัวอะอยากกินโจ๊กปลาที่ตลาดนาคามาหลายวันแระ แต่ว่ามันอยู่ไกลบ้านไง จะไปฝนก็ตกกลัวรถเลอะ เพราะขี้เกียจล้างรถ ก็เลยอดกินมาหลายวัน 555 วันนี้ตอนเช้าฝนไม่ตก เพราะตกตั้งแต่เมื่อคืน บัวก็เลยขับรถไปซื้อโจ๊กที่ตลาดนาคา ซึ่งตลาดนาคาเนี่ยห่างจากบ้านบัว 15 กิโลเมตร ไปกลับก็ 30 เพื่อไปซื้อโจ๊กถุงเดียวเนี่ยนะ บ้าไปล้าวววววววววว.... แต่ความยากมันไม่เคยปราณีใคร ไหนๆ ก็ไปถึงตลาดนาคาแล้ว ก็ซื้อมันทั้งโจ๊ก ซาลาเปาทอด ข้าวเหนียวหมูทอดเจ้าอร่อย มีของอร่อยเราก็ต้องแบ่งปัน บัวก็เลยซื้อข้าวเหนียวหมูทอด และซาลาเปาทอด มาฝากที่ รปภ. หน้าหมู่บ้านด้วย การเป็นผู้ให้มันสุขใจนะ

หลังจากกลับถึงบ้าน กินข้าวกินปลาแล้ว ก็เดินออกไปที่สวน เพื่อหาถ่ายรูปแมลง ก็เจอผีเสื้อตัวสีเหลืองดำ 1 ตัว กำลังดูดน้ำหวานจากดอกโมก บัวก็เลยถ่ายรูปมาซะเยอะเลย เพราะผีเสื้อตัวนี้ไม่ค่อยขยับ หรือบินบ่อยๆ ไม่เหมือนผีเสื้อหลายๆ ตัวที่เจอมา บินเก่ง ไม่ค่อยยอมเกาะ ไม่ค่อยอยู่นิ่งๆ ให้ถ่าย

การที่เห็นผีเสื้ออยู่ในสวน มันก็ดีใจอะนะ อยากในสวนมีผีเสื้อเยอะๆ แต่.... มันต้องมีหนอนแน่ๆ เลย ความสวยงามมีราคาที่ต้องจ่าย ก่อนจะมาเป็นผีเสื้อ ต้องผ่านการเป็นหนอนมาก่อน แล้วหนอนมันกินอะไรเป็นอาหาร มันก็กัดกินยอดดอกไม้เป็นอาหาร บัวต้องเดินหาหนอน ก่อนที่ดอกไม้ในสวนจะโดนรุมกินโต๊ะ ซึ่งก็จับได้ทุกวันค่ะ วันละ 4-5 ตัว มีแต่ตัวเท่านิ้งโป้ง คือกินจนไปไม่ไหวแล้วไง

ผีเสื้อลายเหลืองดำมันสวยดีนะ สีเหลืองกับสีดำมันตัดกันดี เห็นแล้วทำให้นึกถึงสีประจำโรงเรียนประถม ยังจำเพลงเชียร์ประจำโรงเรียนได้อยู่เลยค่ะร้องว่า เหลืองดำนั้นคือชื่อชุมชน แพ้ชนะไม่ย่นย่อต่อไพรี รักษาเกียรติกล้าหาญชาญระวี เนื้อเลือดย่อมพลีเพื่อสีเอย สิ่งที่เราหวังตั้งใจคือชัยของเราในการกีฬา ยอมพลีชีวารักษาชื่อไว้ให้ใครเลื่องลือ เหลืองดำ เหลืองดำ นำเรื่องกีฬา เพลงเชียร์โรงเรียนก็มา เกี่ยวกันไหม๊เนี่ย

ไม่รู้จะเขียนอะไร ร้องเพลงเชียร์เลยละกัน 555 พอดีสีผีเสื้อมันตรงกับสีโรงเรียนพอดี พอเห็นแล้วก็ทำให้นึกถึงอดีต ซึ่งเป็นความทรงจำดี ส่วนความทรงจำที่ไม่ดี ก็ไม่ต้องไปจำมันค่ะ รกสมอง