Calligraphy Sessions / Yazı Sanatı Seansları ( EN-TR )

Is there ever a right time to write? Not for me. Even a single sentence rising from within me in the pitch-black darkness of night can compel me to write. Or, in the very early hours of the morning, as soon as I wake up, I can get lost in the pages of a small idea that keeps expanding. The important thing here is that there is an inner leak that I can't even guess where it came from at that moment. That's when the words that flow into your pen suddenly multiply and form sentences.

Yazmanın vakti mi olur? Bende olmuyor. Gecenin zifiri karanlığında içimden yükselen bir cümle bile beni yazmaya itebilir. Ya da sabahın çok erken saatlerinde uykumdan uyanır uyanmaz küçük bir fikrin, uzadıkça uzayan sayfalarında kaybolabiliyorum. Burada asıl önemli olan şey, o anda nereden geldiğini bile tahmin edemediğim bir iç sızıntının olmasıdır. İşte o an kalemine dolanan kelimeler bir anda çoğalıp, cümleleri oluşturuyor.

The most beautiful sentences are the bold ones that emerge from the silence that envelops everything when everyone is asleep. At times, I become quiet, withdrawn, and shy. I don't talk much. I always listen in silence. I save what I have to say for the silence of the night. At other times, I sip my coffee in a cafe and watch people passing by. While waiting at a bus stop, people's rush, their efforts to get somewhere, and their moods provide me with material. By writing about the events unfolding in the ongoing flow of life, I put down on paper the things I want to forget.

En güzel cümleler herkes uyuduğunda ortalığı saran sessizlikten çıkan cesur cümlelerdir. Bazı zamanlarda sessiz, içine kapanık ve utangaç bir şekle bürünürüm. Genelde pek konuşmam. Hep susar dinlerim. Konuşacaklarımı gecenin sessizliğine saklarım. Bazı anlarda ise, bir kafede kahvemi yudumlarken yoldan geçenlere bakarım. Bir durakta beklerken, insanların telaşları, bir yerlere yetişme çabaları ve ruh halleri bana malzeme oluşturur. Devam eden hayatın içinde gelişen olayları yazarak, unutmak istediklerimi kaleme dökerim.

There was a period when I had difficulties writing. Sometimes these difficulties lasted for days or even weeks. Looking back, I realize that I haven't been able to write for months. Even though I console myself by using my difficulties as an excuse, I feel more unhappy when I don't write. Sometimes people don't want to do things that don't benefit them. However, every task and habit we engage in has mental and physical benefits. Consider the conditioning and strength a baker gains when unloading a truckload of flour sacks. That's why we shouldn't underestimate the value of whatever work we do.

Bir dönem yazı yazma konusunda sıkıntılı süreçlerim oldu. Bazen bu sıkıntılar günler hatta haftalarca sürebiliyor. Geriye dönüp baktığımda aylardır yazı yazamadığımın farkına varıyorum. Kendimi sıkıntılarımı bahane göstererek teselli etsem de yazmadığımda, daha mutsuz oluyorum. Bazen insanlar kendilerine fayda getirmediği işleri yapmak istemiyor. Oysa bizim yaptığımız her işin ve alışkanlığım zihinsel ve bedensel olarak bir getirisi oluyor. Fırında çalışan bir elemanın bir kamyon dolusu un çuvallarını indirdiğinde, bedeninde yarattığı kondisyan ve gücü düşünün. O yüzden yaptığımız her ne iş olursa olsun bize katacaklarını hafife almamak gerekiyor.

I'm sure there are many famous authors whose books you've read and whose writing you admire. Or successful artists who have topped the music charts. They all owe their success to where they came from and the effort and hard work they put in at the time. No matter what the job is, you can't gain experience without putting in a certain amount of effort and time.

Eminim kitaplarını okuduğunuz ve yazılarını beğendiğimiz çok ünlü yazarlar vardır. Ya da müzik listelerini alt üst eden başarılı sanatçılar. Hepsi geldikleri yere, zamanında verdikleri çabalarına ve emeklerine borçludurlar. Hangi iş olursa olsun belirli bir emek ve süre harcamadan deneyim kazanılmıyor.

Sometimes I sit down at my desk to write, staring blankly at my computer. Nothing comes to mind at that moment. I just sit there waiting for inspiration to strike. Actually, I'm doing it wrong. The right thing is that, as I live my life, the impulses and events that arise from life itself should bring me to the desk. The best material comes from those who have experienced major events. For example, those who fell head over heels in love and were rejected by the one they loved... Those who were born into a poor family and later got lucky and became rich...

Bazen yazı yazmak için masaya oturup, bilgisayarıma öylece bakıyorum. O an aklıma hiçbir şey gelmiyor. Sadece masaya oturup ilham gelmesini bekliyorum. Aslında yanlış yapıyorum. Doğrusu ise, hayatımı yaşarken, hayatın içinden gelen dürtüler ve hadiseler beni masaya oturtmalıdır. En iyi malzemeler başından büyük hadiseler geçenlerden çıkıyor. Örneğin; yıldırım aşkına tutulup, sevdiği tarafından red edilenler... Fakir bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen ve sonradan şansı yeğaver gidip zengin olanlar...

In my opinion, a successful writer is someone who observes life very well and finds material even in the most ordinary moments. To give a simple example: children running after a ball in the rain, an elderly woman sitting on a bench in the shade of a tree to escape the heat, or even the excited and curious looks on the faces of people boarding a cruise ship one by one—all of these can be used as material.

Bana kalırsa başarılı bir yazar, hayatı çok iyi gözlemleyerek en sıradan anlarda bile malzeme çıkaranlardır. En basit örneğiyle; yağmurda topun peşinden koşan çocuklar, sıcaktan bunalan yaşlı bir teyzenin bir ağacın gölgesinde bankta oturması, yat turuna katılacakların gemiye teker teker bindikten sonra yüzlerindeki o heyecanlı ve meraklı bakışlarından bile malzeme çıkarılabilir.

Writing is the observations and impulses that emerge from a person's inner world. With these impulses that caress your soul, you transform words into sentences and sentences into paragraphs. As the words flow onto the page, you feel at ease. The boldest steps I take in life become your sentences.

Yazmak, bir insanın kendi iç dünyasında ortaya çıkardığı gözlem ve dürtülerdir. Ruhunu okşayan bu dürtülerle kelimeleri cümlelere, cümleleri de paragraflara dönüştürürsün. Kelimeler kaleme döküldükçe, rahatlarsın. Hayatta attığım en cesur adımlar senin cümlelerin olur.